Araba sözünün kökeni Türkçedir. ARABA SÖZCÜĞÜ SANILDIĞI GİBİ FARSÇA DEĞİL TÜRKÇEDİR

“ARABA” SÖZCÜĞÜ SANILDIĞI GİBİ FARSÇA DEĞİL TÜRKÇEDİR

Araba sözünün kökeni Türkçedir. araba (<araba <or+eb-i):

• 1. [a] Tekerlekli, motorlu veya motorsuz her türlü kara taşıtı.
• 2. [s.] Bu taşıtın aldığı miktarda olan.

Araba sözünün kökeni Türkçedir

Eski Türkçe araba. 

(<*oraba < or + eb-i) ~ Moğ. terge (<*terege <tor, tör+ger ‘ev’); seüke, següke ‘seki, tahtırevan; sedye; araba; — terge iki tekerlekli araba, seki’. 

Moğolca veriler, ‘yüksek yer, seki, yüksekteki yer; bey evi’ anlamları, araba bilgisinin yüksek kişi veya yer anlamına dayandığını açıkça söylemektedir. (L).

Araba sözü başka dillere verilmiştir: 

Farsça araba ‘araba’ (TMEN 440; Erş. 29); 

Arapça ‘araba ‘araba; vagon; at arabası’; ‘arabacī, ‘arbacī, ‘arbaciyā ‘arabacı’; ‘arbakana ‘araba onarılan yer’; ՙarabāt ‘arabalar’ (TMEN 440; Kun. 185; ŞY 261; Prok. 43; Ayt. 33); 

Rusça arbá, harbá ‘araba’ (Fas. I, 83; Şip. 34; TMEN 440; Men. 23; Dev. 64); 

Ermenice araba, arbā, harbā ‘araba, yük arabası’; arabací ‘arabacı’ (Aç. 75; Eug. II, 275; TMEN 440); Rom. araba, haraba ‘araba, nakil aracı’; harabagi, arabagiǔ ‘arabacı’; a cărábáni ‘çek arabanı!; aceleyle terketmek’ (Mik. 12; Lok. 90; Kak. 41; Wendt. 35; Rol. 66); 

Bulgarca arabá, rabá ‘araba, otomobil; at arabası’; arabacíya ‘arabacı; sürücü’; arabacılík, arabacíystvo ‘arabacılık’; rabalík, rıbılík ‘bir arabanın geçebileceği yol, araba yolu’ (Mik. 12; Lok. 90; Kak. 41; Gran. 137, 163; Gab. 59; Alf. 11, 217); 

Sırpça arába ‘araba’; arabádžija, rábadžija ‘arabacı’; arabakhíluk ‘arabacılık’ (Lok. 90; Kak. 41; Škal. 96); 

Arnavutça arába, rába ‘araba’; arabakhi ‘arabacı’; arabajoll ‘araba yolu’ (Kak. 41; Bor. 16); Mak. araba ‘araba’; arabaciya, rabaciya ‘arabacı’ (Nas. 58, 73, 182); 

Yunanca arabás ‘araba, at arabası’; arabacís, arapacís ‘arabacı’ (Kuk. 18; Kak. 41; Geor. 167, 176, 193; Gia. 23; Ahl. 61). krş. or oba, or ebi vb. (TVS).

Prof. Dr. Günay Karaağaç