nam

nam kelimesinin kökeni, nam kökeni

> Köken Açıklaması: [ Codex Cumanicus, 1303]
nomen – Fa: nam – Tr: at[ Mesud b. Ahmed, Süheyl ü Nevbahar terc., 1354]
Her menzile baχ bağlı dutar vaḳˁa vü nāmı [her menzilde bir olay ve isim kayıtlıdır]
~ Fa/OFa nām نام ad, isim << EFa/Ave nāman- a.a. << HAvr *nōmn̥ a.a.
Not: Aynı HAvr kökten Sans nāman नामन्, Kürd nav, EYun ónyma, Lat nomen, Fr nom, İng name/noun, Alm Name, Erm anun անուն “isim”.
Benzer sözcükler: namı diğer, namı yürümek, namlı
Bu maddeye gönderenler: +onim (akronim, anonim, etnonim, hidronim, onomastik, onomatope, sinonim, toponim), bednam, namdar, name (iddianame, salname), namzet, nick, nominal (denominasyon, nomenklatür)

11.08.2015

Sözlüğümüz 16 farklı sözlükten oluşmaktadır. Güncel Türkçe Sözlük, Yazım Kılavuzu Sözlüğü, Bilim ve Sanat Terimleri Sözlüğü, Derleme Sözlüğü, Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü, Tarama Sözlüğü, Karşılaştırmalı Türk Lehçeleri Sözlüğü, Kişi Adları Sözlüğü, Türkçe ve Arapça Adlar, Çocuk Adları Sözlüğü, Eski Türk Adları ve Göktürkçe Sözcükler, Türk Söylenceleri Sözlüğü, Etimoloji ve Kökenbilim Sözlüğü. Sözlüğümüze sürekli olarak yeni eklemeler ve düzeltmeler yapılmaktadır. Lütfen düzeltme isteklerinizi bizimle paylaşmaktan çekinmeyiniz. Saygılarımızla.

TDH TÜRK DÜNYASI ORTAK SÖZLÜĞÜ © Suat Özer

Yazıyı değerlendirin

Değerlendirmeler (0)