U Harfiyle Başlayan Arapça Farsça İsimler, Arapça Farsça Çocuk Adları, Arapça Farsça İsimler, U Harfiyle Başlayan Arapça Farsça Çocuk Adları
Arapça Farsça İsimler, U Harfiyle Başlayan Arapça Farsça Çocuk Adları
Arapça Farsça İsimler, U Harfiyle Başlayan Arapça Farsça Çocuk Adları
TÜRKÇE ADLAR
A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z
ARAPÇA ADLAR
A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z
|
Ubab |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: 1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UBAB |
(Ar.) Er. 1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel. |
|
Ubeyd |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: (bkz. Ubeyde). > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UBEYD |
(Ar.) Er. – (bkz. Ubeyde). |
|
Ubeyde |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah. > Kökeni: Arapça, Türü: Kadın adı. |
|
UBEYDE |
(Ar.) Ka. – Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah. |
|
Ubeydullah |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Allah’ın kulu. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UBEYDULLAH |
(Ar.)Er. – Allah’ın kulu. |
|
UCAER |
(Tür.) Er. – Değerli, yüce kimse. |
|
UCATEKİN |
(Tür.) Er. – Yücelikte eşsiz kimse. |
|
UÇANAY |
(Tür.) Er. – Ay gibi yüksek anlamında. |
|
UÇANOK |
(Tür.) Er. – Hızlı, atak, yiğit. |
|
UÇAR |
(Tür.) Er. – Uçan, uçucu. |
|
UÇARER |
(Tür.) Er. – Uçar er. |
|
UÇBAY |
(Tür.) Er. – Sınır beyi. |
|
UÇBEYİ |
(Tür.) Er. – Selçuklu ve Osmanlılar’da sınırlardaki askeri güçlerin kumandanlarına verilen ad. |
|
UÇHAN |
(Tür.) Er. – Sınır şehir hanı. |
|
UÇKAN |
(Tür.) Er. – Deli dolu, havai, toy. |
|
UÇKUN |
(Tür.) 1. Kıvılcım. 2. Pahalı, yüksek. 3. Uçan, çapkın. 4. Becerikli, eli tez. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UÇMA |
(Tür.) Er. 1. Dağın karlarla örtülmüş dik yamacı. |
|
UÇMAN |
(Tür.) Er. – Uçan uçucu. |
|
UÇUK |
(Tür.) Er. 1. Uçmuş, soluk renk. 2. Çökmüş yer, toprak. 3. İyi. 4. Sivri dağ tepesi. |
|
UÇUR |
(Tür.) Er. 1. Vakit, an, fırsat. 2. Mevsim. |
|
Ufki |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Ufka ait, ufukla ilgili. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UFKİ |
(Ar.) Er. – Ufka ait, ufukla ilgili. |
|
UFUK |
(Ar.) 1. Düz arazide ya da açık denizde gökle yerin birleşir gibi göründüğü yer. 2. Anlayış, kavrayış, görüş, düşünce gücü. 3. Çevre, dolay. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UFUKTAN |
(a.t.i.) Er. – Sabah aydınlığının ufukla birleştiği nokta. |
|
UĞAN |
(Tür.) – Yüce, yüksek, güçlü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞANBİKE |
(Tür.) Ka. – Uğan bike. |
|
UĞRAŞ |
(Tür.) – Güçlük ve kötülükle uğraşma, mücadele. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞUR |
(Tür.) 1. İyilik, şans, talih, baht. Fırsat, tesadüf. 2. Kimi olaylarda görülen ve insana iyilik getirdiğine inanılan iyilik kaynağı. – İslam’da bu tür düşüncelere itibar edilmez. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURAL |
(Tür.) Er. – Uğur – al. |
|
UĞURALP |
(Tür.) Er. – Hayırlı yiğit. |
|
UĞURATA |
(Tür.) Er. – Hayırlı ata. |
|
UĞURAY |
(Tür.) – Uğurlu ay. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURCAN |
(Tür.) – İyilikçi ve candan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞUREL |
(Tür.) Er. – Eli uğurlu olan. |
|
UĞURHAN |
(Tür.) Er. – Hayırlı lider. |
|
UĞURLU |
(Tür.) – Uğurlu olan, iyilik getirdiğine inanılan, kutsal kutlu. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURLUBAY |
(Tür.) Er. – Uğurlu -bay. |
|
UĞURLUBEY |
(Tür.) Er. – Uğurlu -bey. |
|
UĞURSAL |
(Tür.) Er. – Uğurla ilgili, uğurlu. |
|
UĞURSAN |
(Tür.) – Uğuruyla tanınmış olan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURSAY |
(Tür.) Er. – Uğur say. |
|
UĞURSEL |
(Tür.) – Uğur sel. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURSOY |
(Tür.) – Uğurlu soydan gelen. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞURTAN |
(Tür.) Er. – Uğur tan. |
|
UĞURTAY |
(Tür.) Er. – Uğurlu genç. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞUŞ |
(Tür.) 1. Anlayış, zeka, bekleyiş. 2. Benzeyiş. 3. Soy, kabile, soysop. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UĞUZ |
(Tür.) Er. – Kutsal, mübarek. Saf, temiz. |
|
UHRA |
(Ar.) – Başka, diğer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
Ukab |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: 1. Karakuş, kartal, tavşancıl kuşu. 2. Hz. Muhammed’in (s.a.s) (bayrak) sancaklarından birinin adı. 3. Nesir burcu, kartal takım yıldızı. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UKAB |
(Ar.) Er. 1. Karakuş, kartal, tavşancıl kuşu. 2. Hz. Muhammed’in (s.a.s) (bayrak) sancaklarından birinin adı. 3. Nesir burcu, kartal takım yıldızı. |
|
Ukbe |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Ashabın meşhurlarından Ukbe b. Nafı. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UKBE |
(Ar.) Er. – Ashabın meşhurlarından |
|
Ukde |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: 1. Düğüm. Zor, karışık, iş. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UKDE |
(Ar.) Er. 1. Düğüm. Zor, karışık, iş. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu. |
|
Ukhuvan |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Papatya. > Kökeni: Arapça, Türü: Kadın adı. |
|
UKHUVAN |
(Ar.) Ka. – Papatya. |
|
Uknum |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: 1. Asıl, temel. 2. Hıristiyanlıktaki teslis inancını meydana getiren üç unsurdan her biri. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UKNUM |
(Ar.) Er. 1. Asıl, temel. 2. Hıristiyanlıktaki teslis inancını meydana getiren üç unsurdan her biri. |
|
Ukul |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Akıl, us. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UKUL |
(Ar.)Er. – Akıl, us. |
|
UKUŞ |
(Tür.) Er. – (bkz. Uğuş). |
|
ULA |
(Ar.) 1. Birinci. 2. Şan ve şeref sahibi kimse – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULAÇ |
(Tür.) Er. – Bağlayan, bağlayıcı. Sınır. |
|
ULAÇHAN |
(Tür.) Er. – Sınır hanı. |
|
ULAĞ |
(Tür.) Er. – Ulak. |
|
ULAŞ |
(Tür.) – Amacına eriş, isteğine kavuş. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULU |
(Tür.) Er. 1. Erdemleri bakımından çok büyük, yüce. 2. Zengin, saygın. |
|
ULUALP |
(Tür.) Er. – Çok erdemli, yüce yiğit. |
|
ULUANT |
(Tür.) Er. – Kutsal, büyük yemin. |
|
ULUBAŞ |
(Tür.) Er. – Yüce, saygın kimse. |
|
ULUBAY |
(Tür.) Er. – Yüce, saygın, erdemli kişi. |
|
ULUBEK |
(Tür.) Er. – Saygınlığı olan bey. |
|
ULUBERK |
(Tür.) Er. – Saygın kişilikli yiğit.. |
|
ULUCAN |
(Tür.) Er. – Erdemli, saygın, yüce kişi. |
|
ULUÇ |
(Tür.) Er. 1. Selçuklular döneminde Türk beylerine verilen unvan. 2. Ünlü Türk denizcisi Uluç (Kılıç) Ali Paşa’nın adı. |
|
ULUÇAĞ |
(Tür.) Er. – Hayırlı, uğurlu dönem. |
|
ULUÇAM |
(Tür.) Er. – Ulu – çam. |
|
ULUÇKAN |
(Tür.) Er. – Uluç – kan. |
|
ULUDAĞ |
(Tür.) Er. – Çok büyük, yüce dağ. |
|
ULUDOĞAN |
(Tür.) Er. – Doğuştan yüce, uğurlu kimse. |
|
ULUER |
(Tür.) Er. – Saygın, uğurlu, yüce kimse. |
|
ULUERKAN |
(Tür.) Er. – Saygın, yüce, soylu kimse. |
|
ULUĞ |
(Tür.) Er. – Ulu, büyük, saygın. |
|
ULUHAN |
(Tür.) Er. – Büyük, saygın hükümdar. |
|
ULUKAAN |
(Tür.) Er. – Büyük, saygın hükümdar. |
|
ULUKAN |
(Tür.) Er. – Soylu yüce kandan gelen. |
|
ULUKUT |
(Tür.) Er. – Çok uğurlu, kutlu kimse. |
|
ULUM |
(Tür.) – Ululuk, haşmet, büyük gösteriş. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULUMAN |
(Tür.) Er. – Ulu, yüksek, saygın kimse. |
|
ULUMERİÇ |
(Tür.) Er. – Ulu meriç. |
|
ULUN |
(Tür.) 1. Büyük, ulu. 2. Temrensiz ok. 3. Buğday, arpa kökü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULUNAY |
(Tür.) – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULUÖZ |
(Tür.) Er. – Özü yüce, saygın kimse. |
|
ULUS |
(Tür.) 1. Millet, halk, insan topluluğu. 2. Göçebe. 3. Oba, aşiret, kavim. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
ULUSAN |
(Tür.) Er. – Adı yüce tanınmış kimse. |
|
ULUSAN |
(Tür.) Er. – Yüce şanlı kimse. |
|
ULUSOY |
(Tür.) Er. – Ulu, yüce, soylu. |
|
ULUSU |
(Tür.) Er. – Yüce, kutlu su. |
|
ULUŞAHİN |
(Tür.) Er. – Ulu şahin. |
|
ULUTAN |
(Tür.) Er. – Ulu tan. |
|
ULUTAŞ |
(Tür.) Er. – Ulu taş. |
|
ULUTAY |
(Tür.) Er. – Ulu tay. |
|
ULUTEKİN |
(Tür.) Er. – Yüksek şahsiyetli ve sakin kişilikli. |
|
Ulvi |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Yüksek, yüce, manevi yapısı ön plana çıkabilen. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
ULVİ |
(Ar.) Er. – Yüksek, yüce, manevi yapısı ön plana çıkabilen. |
|
Ulviye |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: (bkz. Ulvi). > Kökeni: Arapça, Türü: Kadın adı. |
|
ULVİYE |
(Ar.) Ka. – (bkz. Ulvi). |
|
UMA |
(Tür.) Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuk, misafir. |
|
UMAN |
(Tür.) Er. – Umudu olan, bekleyen, umutlu. |
|
UMAR |
(Tür.) – Çare, çıkar yol. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UMAY |
(Tür.) 1. Orhun yazıtlarında geçen, çocukları ve hayvanları koruduğuna inanılan Tanrıça. 2. Devlet kuşu. – İsim olarak kullanılmaz. |
|
UMMAN |
(Ar.) – Ulu, büyük, engin deniz, okyanus. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UMRAN |
(Ar.) 1. Bayındırlık, ma-murluk. 2. Uygarlık, ilerleme, refah ve mutluluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UMUR |
(Tür.) – Görgü, bilgi, deneyim. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UMURAL |
(Tür.) Er. – Görgü, bilgi, deneyim kazan. |
|
UMURALP |
(Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, yiğit. |
|
UMURBAY |
(Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, saygın kişi. |
|
UMURBEY |
(Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, kişi. |
|
UMUT |
(Tür.) – Ummaktan doğan, güven duygusu, ümit. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UNAN |
(Tür.) 1. Sadakat, bağlılık. 2. Hak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UNAT |
(Tür.) – Doğru yolu tutan. Akıllı. Ergin. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UNGAN |
(Tür.) Er. 1. Onmuş kişi, mutlu. 2. Yürekli, yiğit kişi. |
|
UNSUR |
(Ar.). – Öğe, ilke, eleman. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
URAL |
(Tür.) Er. – Hazar denizine dökülen, ırmak ve sıradağ. |
|
URALP |
(Tür.) Er. – Kentli yiğit. |
|
URALTAN |
(Tür.) Er. – Ur – altan. |
|
URALTAY |
(Tür.) Er. – Ur – altay. |
|
URAM |
(Tür.) Er. – Büyük, geniş yol. |
|
URAN |
(Tür.) – Yetenekli, usta, becerikli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
URANDU |
(Tür.) Er. 1. Seçkin, seçilmiş. 2. Hayırlı. |
|
URANGU |
(Tür.) Er. – Savaşçı, savaşkan. |
|
URAZ |
(Tür.) Er. – Şans, talih. |
|
Uraza |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: 1. Hediye, armağan. 2. Konuğa çıkarılan yiyecek. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
URAZA |
(Ar.)Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuğa çıkarılan yiyecek. |
|
URGUN |
(Tür.) Er. 1. Vurulan, vurulmuş. Vurgun, aşık. 2. Gizli. |
|
URHAN |
(Tür.) Er. – Yüksek rütbeli han. |
|
URKAN |
(Tür.) Er. 1. Kale hendeği. 2. Şehir, kent. 3. Yüksek ve korunaklı yer. |
|
URLUK |
(Tür.) Er. – Aile, soy sop. Tohum. |
|
URUÇ |
(Ar.) – Yukarı çıkma, yükselme, ağma. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
URUK |
(Tür.) Er. 1. Tane, tohum. 2. Nesil, kuşak, soy. |
|
URUZ |
(Tür.) Er. – Hedef, amaç, gaye. |
|
URVE |
(Tür.) – Kulp, sağlam. Urvetü’l-Vuska, sağlam kulp. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Sahabe adlarındandır |
|
URZA |
(Ar.) – Hedef, amaç. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
USAL |
(Tür.) Er. 1. Gamsız, kedersiz, keyfine düşkün. 2. Önemsiz. |
|
USALAN |
(Tür.) Er. – Akıl alan, akıllı. |
|
USALP |
(Tür.) Er. – Akıllı yiğit. |
|
USARE |
(Tür.) Ka. – Özsu. |
|
USBAY |
(Tür.) Er. – Akıllı, saygın kişi. |
|
USBERK |
(Tür.) Er. – Şimşek gibi parlak akıllı kimse. |
|
USBEY |
(Tür.) Er. – Akıllı kişi. |
|
USER |
(Tür.) Er. – Akıllı kişi. |
|
USHAN |
(Tür.) Er. – Akıllı hükümdar. |
|
USKAN |
(Tür.) Er. – Akıllı soydan gelen. |
|
USLU |
(Tür.) – Akıllı, zeki, uysal, sakin kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
USLUER |
(Tür.) Er. – Akıllı, olgun kişi. |
|
USMAN |
(Tür.) Er. – Akıllı, zeki kimse. |
|
USUM |
(Tür.) Er. – Akıllı. |
|
USUN |
(Tür.) – Hüzün. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
USUNBİKE |
(Tür.) Ka. – Hüzünlü hanım. |
|
UTARİD |
(Ar.) – Merkür. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır. |
|
Utbe |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Meşhur sahabelerden bazılarının ismi. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UTBE |
(Ar.) Er. – Meşhur sahabelerden bazılarının ismi. |
|
UTKAN |
(Tür.) Er. 1. Zafer kazanmış, muzaffer. 2. Şerefli, onurlu soydan gelen. |
|
UTKU |
(Tür.) – Birçok emek ve tehlikelerden sonra ulaşılan, mutlu sonuç, zafer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UTMAN |
(Tür.) Er. – Şerefli, edepli, terbiyeli kimse. |
|
UYAR |
(Tür.) Er. 1. Uygun yerinde. 2. Boyun eğen, uysal, nazik kimse. |
|
UYARALP |
(Tür.) Er. – Uysal, nazik yiğit. |
|
UYAREL |
(Tür.) Er. – Uyar el. |
|
UYGAN |
(Tür.) Er. – Uyumlu, uyan. |
|
UYGAR |
(Tür.) – Kültürlü, eğilimli, görgülü, medeni. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UYGU |
(Tür.) – Uyum, uygunluk. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UYGUN |
(Tür.) 1. Yakışır, yaraşır, elverişli, yararlı. 2. Oranlı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UYGUNEL |
(Tür.) Er. – Uygun el. |
|
UYGUNER |
(Tür.) Er. – Uygun uyumlu, olumlu. |
|
UYGUR |
(Tür.) 1. Orta Asya’da büyük devlet ve uygarlık kurmuş, yazılı anıtlarla sanat yapıtları bırakmış olan bir Türk ulusu. 2. Uygar, medeni. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UYGURALP |
(Tür.) Er. – Uygar yiğit. Uygur’a mensup kişi. |
|
UYSAL |
(Tür.) – Yumuşak başlı, uyumlu, boyun eğen. Terbiyeli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UYUN |
(Ar.) – Gözler. Pınarlar, kaynaklar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZ |
(Tür.) 1. İyi, güzel. Uygun, doğru. 2. Usta. 3. Temiz, dikkatli. Becerikli, akıllı, anlayışlı. 4. Yakın, içten. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZALP |
(Tür.) Er. – İyi, temiz, akıllı, anlayışlı yiğit. |
|
UZAY |
(Tür.) – Bütün varlıkların içinde bulunduğu sonsuz boşluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZBAY |
(Tür.) Er. – İyi, becerikli, temiz, akıllı ve saygın kişi. |
|
UZCAN |
(Tür.) Er. – Uysal, uyumlu, iyi insan. |
|
UZEL |
(Tür.) – Usta, becerikli kişi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZER |
(Tür.) Er. – Becerikli, akıllı kişi. |
|
Uzeyle |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Bir harabe ismi. > Kökeni: Arapça, Türü: Kadın adı. |
|
UZGÖREN |
(Tür.) Er. – Gerçeği önceden görebilen. |
|
UZHAN |
(Tür.) Er. – Ülke ve halkına faydalı olan. |
|
UZKAN |
(Tür.) Er. – Erdemli soydan gelen. |
|
Uzlet |
ANLAMI-AÇIKLAMASI: Bir kenara çekilip toplum yaşayışından ayrı kalma. > Kökeni: Arapça, Türü: Erkek adı. |
|
UZLET |
(Ar.) Er. – Bir kenara çekilip toplum yaşayışından ayrı kalma. |
|
UZMA |
(Ar.) – Büyük, en büyük. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZMAN |
(Tür.) – Belli bir iş ya da konuda bilgi, görüş ve becerisi olan kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. |
|
UZSAN |
(Tür.) Er. – Becerisi ve diğer iyi nitelikleriyle tanınan. |
|
UZSOY |
(Tür.) Er. – İyi nitelikli soydan gelen. |
|
UZTAN |
(Tür.) Er. – Uz – tan. |
|
UZTAŞ |
(Tür.) Er. – Uz – taş. |
|
UZTAV |
(Tür.) Er. – Uz – tav. |
|
UZTAY |
(Tür.) Er. – Uz – tay. |
|
UZTEKİN |
(Tür.) Er. – Uz – tekin. |

